Το ρεβανί έρχεται στην Ελλάδα από πολύ παλιά και έχει δοκιμαστεί σε άπειρες εκδοχές σε βάθος ετών.
Μάλλον το πρωτοδοκίμασαν οι Αιγύπτιοι ως “Μa mounia” και αργότερα εξαπλώθηκε στις τριγύρω Αραβικές και Μεσογειακές χώρες.
Η παράδοση θέλει να πήρε το όνομά του από τον Τούρκο ποιητή Ρεβανί, που έζησε τον 16ο αιώνα και ήταν περίφημος για τις γαστρονομικές του ρίμες… Τα ποιήματά του ήταν γλυκά και μελιστάλαχτα σαν αυτό το σιμιγδαλένιο σιροπιαστό γλυκό.
Το όνομά του, γενικά φαίνεται να περιπλέκεται με τοποθεσίες, ιστορικά γεγονότα και ποίηση σε ένα σύνθετο μωσαϊκό που εξελίσσεται μέχρι σήμερα.
Στην πόλη της Βέροιας, η ιστορία παραγωγής του γλυκού ξεκινάει στα χρόνια της τουρκοκρατίας, από το 1886 από τον Χοχλιούρο, που είχε μια επιχείρηση γαλακτοπωλείου στο κέντρο της Βέροιας και πουλούσε κυρίως γιαούρτι αλλά και σιροπιαστά γλυκά. Λέγεται ότι η συνταγή του δόθηκε από κάποιον Τούρκο και διατηρήθηκε από γενιά σε γενιά ως τις ημέρες μας… σαν επτασφράγιστο μυστικό.
Το ρεβανί είναι πλέον το απόλυτα διάσημο γλυκό της πόλης μας, το σήμα κατατεθέν. Έτσι κάθε ζαχαροπλαστείο της πόλης μας έχει τη δική του συνταγή με τα δικά της μυστικά.
Η βάση του υπέροχου και πραγματικά απολαυστικού ρεβανί είναι το γιαούρτι και το σιμιγδάλι που θα πρέπει να είναι μισό λεπτό και μισό χοντρό. Τα υλικά πρέπει να είναι εκλεκτά, το γιαούρτι δυνατό και πρόβειο και το σιρόπι βαρύ…
Ο τρόπος σιροπιάσματος ιδιαίτερος αφού θέλει να γίνεται αργά αργά… Επίσης ένα ακόμα μυστικό είναι ότι τη ζύμη του γλυκού μόλις μπει στο ταψί πρέπει να έχει ύψος περίπου 2-2,5 δάκτυλα και να κάνει φουσκάλες. Ο φούρνος πρέπει να είναι ζεστός και το σιρόπι ζεστό ενώ το ρεβανί πρέπει να είναι κρύο.
Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του στην α΄φάση είναι αυγά φρέσκα, γιαούρτι, ζάχαρη και για την β΄φάση βάζουμε αλεύρι, σιμιγδάλι, μπέικιν και για την γ΄φάση νερό και σόδα.
Το ρεβανί έχει πινελιά από άρωμα λεμονιού και με το παγωτό καϊμάκι δένει αρμονικά. Επίσης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ρεβανί σαν βάση για γλυκάκια με μους κρέμας ή για τα Cheesecake.
